What about the ‘protected’ format of Pecha Kucha Nights?

Pecha Kucha Nights Groningen #15 Sociale Innovatie

Pecha Kucha Nights Groningen #15 Sociale Innovatie

Mark Hoekstra (of Geektechnique fame), introduced Pecha Kucha Nights in Groningen (and The Netherlands) a long time ago. Since his unexpected and tragic death, I am proud to be part of a small crew that continues to organise Pecha Kucha Nights in Groningen, partly in his honour.
Last Monday, the fifteenth edition of a Groningen Pecha Kucha Night took place, in Leeuwarden. I was allowed a few words to kick off the event and share the idea and specifics of Pecha Kucha with the audience. Obviously, I mentioned the 20 slides, 20 seconds criteria, and I also referred to the fact that a license is part of the world of Pecha Kucha Nights.

“If it requires a license, it is not an open format!”

I was amazed by the response I received on that particular bit of information. Since the theme of this particular edition was “Social Innovation” (Dutch link), I anticipated enthusiastic comments regarding the fast pace and the easy way that Pecha Kucha allows a series of people to quickly present their projects and then interact directly in the breaks and afterwards.

Instead, a few people came up to me and said that they objected to the fact that a license is required to put on a Pecha Kucha Nights. They claimed that that was old-fashioned, and couter to the open atmosphere and attitude that Pecha Kucha Nights promoted.

I think they were projecting their own (old-fashioned) rules and expectations on a new way of sharing successful ideas. They associated ‘license’ with restriction, not ‘setting the stage for successful growth’.

It requires a license, because you have to commit to a shared vision

As anyone can read, Pecha Kucha Nights is very open about what it is that they want to see happen, but this is the most important to me:

City organizers are really seen as stewards of the PechaKucha spirit, not owners!

So the license acts as a token of your commitment and promise to do it ‘the Pecha Kucha’-way. It is called a ‘handshake’ for that reason.

What do you think?

Do you think this is the best way to go about creating a uniform, globally recognizable event? Does utilizing a license appear counterintuitive in this day and age of open sharing.What are your pro’s and con’s? Let me know in the comments!

wicrackрекламные агентства ульяновска

Brandon: wel een ‘schandaal’, niet het verhaal (Dutch)

“Er zit een jongen vastgebonden, in de zorg!”
“Ja, maar wat betekent dat?”
“Brandon! Vastgebonden! Moeder! Zielig! Huilen!”
“Jawel, maar nogmaals: wat betékent dat?”
“Brandon! Vastgebonden! Schande!”

Amplify’d from www.denieuwereporter.nl

Als ik in de gehandicaptenzorg werkte, zou ik nu behoorlijk boos zijn. Al was het maar namens mijn collega’s die belast zijn met de zorg voor die veertig extreme gevallen die in vergelijkbare omstandigheden verkeren als Brandon. Je hoeft bij Albert Heijn maar éven de rang van vakkenvuller eerste klas te ontstijgen om meer te verdienen dan wat deze mensen per maand overgemaakt krijgen, en dan kun je op een kwade dag ook nog een nationale motie van wantrouwen aan je broek krijgen.

Er zijn mensen met een dermate zwaar geestelijk defect dat zij een groot gevaar voor zichzelf en hun omgeving zijn. Sommigen, er is sprake van 40 gevallen, worden in hun bewegingsvrijheid beperkt. Zo iemand is Brandon, een 18-jarige jongen die last heeft van onbeheersbare geweldsuitbarstingen en soms aan de muur wordt geketend.

Nagenoeg alle betrokkenen zijn het erover eens dat dit, hoewel triest, het minste der kwaden is. Het feit dat het aantal ‘geketenden’ in de gehandicaptenzorg de afgelopen twintig jaar is gereduceerd van 2000 naar 40, suggereert dat het streven naar een behandeling zonder vrijheidsbeneming binnen de gehandicaptenzorg breed gedragen wordt, maar het kan ook betekenen dat er een kleine ‘harde kern’ is van patiënten waarbij ook die aanpak niet werkt. Omdat geen patiënt gelijk aan de andere is, valt niet te voorspellen of die benadering ook bij Brandon zou werken.

Nog steeds: geen duidelijkheid

Dat is, in 150 woorden, wat een serieuze journalist zou hebben vastgesteld, alvorens te publiceren. Dan nóg had hij een spraakmakende reportage kunnen maken. U dacht dat er na Jolanda Venema geen mensen meer aan de muur werden geketend? Fout gedacht! Dit is Brandon, al sinds zijn vijftiende zit hij … Enzovoorts.
Zo had de video van Brandon het startpunt kunnen zijn voor een fascinerend dossier over de praktische, professionele, morele en ethische dilemma’s van de gehandicaptenzorg anno 2011, 22 jaar na ‘Jolanda’. Maar wat kregen we, in plaats daarvan? Ophef, rumoer, spookverhalen, de geschonden privacy van een patiënt, een scrimmage van Kamerleden en ‘deskundigen’ op zoek naar exposure en: nog steeds geen duidelijkheid over die arme Brandon. Als er een schandaal is, dan is dát het.

Read more at www.denieuwereporter.nl

 

контент веб сайта этопроверить позиции в google

Scott Heiferman looks back at Meetup’s bet-the-company moment

I love the notion that the simple fact of having a paying customer helps to focus the company.

Amplify’d from 37signals.com
Heiferman also feels charging has simplified everything the company does. “There’s so much good potential that can come out of just charging people for your good product,” he says. “And it’s a virus. It’s a disease. It’s contagious. It becomes person to person. It takes over. It’s a simplicity of organization. The most important thing is it lets you sleep well at night when you get to say that everything you do is for the benefit of the people, for the user. If you get to say that everything you do, every decision, and every operational thing you do is serving them, there’s a simplicity – and it’s just good for your conscience.”

Read more at 37signals.com

 

вывеска рекламапродвижение интернет магазинов